Celinka i Czarek: lalka Barbie (9)

Share on Google+0Share on Facebook0Tweet about this on TwitterPin on Pinterest0Share on LinkedIn0Share on StumbleUpon0Share on Tumblr0

Celinka i Czarek to rodzeństwo, które uwielbia spędzać razem czas. Ich ulubionym miejscem jest sad dziadka Józka. Na jednej ze swych jabłonek dziadziuś zrobił swoim wnuczkom huśtawkę, która umila wakacyjne chwile rodzeństwu. Oboje bardzo się kochają i zawsze pomagają sobie w potrzebie. Jednak każde z nich ma również swoje własne czynności, które pochłaniają ich bez reszty. Czaruś to energiczny chłopczyk, który uwielbia majsterkować, naprawiać różne rzeczy i towarzyszyć dziadkowi w codziennych czynnościach. Celinka natomiast uwielbia pomagać babci w kuchni. Piec ciasteczka i zrywać kwiatki w ogrodzie. Ma też całą masę swoich lalek. Są to laki szmaciane – duże, małe. Mają piękne sukienki, wiele ubranek. Celinka jak każda dziewczynka lubi przebierać swoje lalki. Bawi się nimi w domku, który dostała na 6 urodziny. Ulubioną lalką była lalka barbie, która miała piękne, długie, jasne włosy i błyszczącą suknie do samej ziemi. Dziewczynka nazwała ją Bella. Było to imię z ulubionej bajki Celinki o przygodach księżniczki Belli.

Pewnego dnia, gdy Celinka przygotowywała herbatkę dla swoich przyjaciółek zauważyła, że wśród lalek brakuje lalki barbie. Przeszukała cały pokój, szafę a nawet zajrzała do pokoju Czarusia czy przypadkiem gdzieś tam się nie zawieruszyła. Po kilku minutach zrezygnowana postanowiła poprosić babcię o pomoc w poszukiwaniach. Zeszła więc do kuchni. Babcia Marylka przygotowywała akurat obiad, ponieważ zbliżała się już 14. 0 tej właśnie godzinie cała rodzina zbierała się przy kuchennym stole i wspólnie jadła posiłek. Babcia pozostawiła więc swoje zajęcie i ruszyła za Celinką, aby pomóc Celince szukać lalki. Babcia jeszcze raz dokładnie przeszukała pokój wnuczki – lalki jednak nigdzie nie było.
– na pewno się znajdzie Celinko, a teraz chodź pomożesz mi naszykować do obiadu. Zaraz dziadziuś z Czarusiem wrócą z sadu – powiedziała ciepłym głosem babcia, pocieszając wnuczkę.
– a co jeśli się nie znajdzie? –spojrzała na babcię z napełniającymi się łzami oczkami.

Przy obiedzie dziewczynka była wyjątkowo małomówna. W myślach cały czas próbowała przypomnieć sobie, gdzie mogła zostawić swoją lalkę. Widząc zasmuconą minkę siostry, Czaruś po obiedzie postanowił pomóc w poszukiwaniach lalki Belli. Szybko jednak zniechęcony brakiem rezultatów wrócił do swoich obowiązków. Kiedy nastał wieczór Celinka wspólnie z baratem oglądali wieczorynkę. Akurat tego dnia leciała ulubiona bajka dziewczynki i w oczach Celinki natychmiast pojawiły się łezki – bardzo tęskniła za swoją lalką i była smutna, że nie będzie mogła przytulić się do niej przed snem. Gdy dziewczynka leżała już w łóżku gotowa do snu, babcia jak co wieczór przyszła, aby utulić wnuczkę do spania. Poprawiała Celince poduszkę, gdy nagle poczuła coś twardego, włożyła rękę głębiej i sięgnęła po wymacaną rzecz.
– to Bella! – powiedziała z uśmiechem babcia.
Radość Celinki była ogromna. Okazało się, że Celinka dzień wcześniej zasnęła z Bella w ręku, a lalka zawieruszyła się pod poduszką. Nikt nie przypuszczał, że tam może być zguba.